♥♥« یه غزیبـــــــــــه»♥♥

 

54538500867904774792.jpg

 
حضرت آدم وقتی داشت از بهشت بیرون میرفت؛خدا گفت:

نازنینم آدم، باتو رازی دارم...


اندکی پیش تر آی.....


آدم آرام و نجیب آمد پیش...!!


زیر چشمی ب خدا می نگریست...


محو لبخند غم آلود خدا،


دلش انگار گریست...!!


گفت: نازنینم آدم،


(قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید..)


یاد من باش ک بس تنهایم...


بغض آدم ترکید....


گونه هایش لرزید....



ب خدا گفت:


من ب اندازه ی گلهای بهشت...


من ب اندازه ی عرش....


نه...نه...


ب اندازه ی تنهاییت ای هستی من


دوستت دارم....!!!


آدم کوله اش را برداشت.....


خسته و سخت قدم بر میداشت؛....


راهی ظلمت پرشور زمین.....


زیر لبهای خدا باز شنید......



نازنینم آدم....


نه ب اندازه ی تنهایی من....


ن ب اندازه ی گلهای بهشت....


ک ب اندازه یک دانه ی گندم........



تو فقط یادم باش.....

 


mylove22 |12:52 | یکشنبه 26 بهمن 1393 | ارسال نظر(0)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید